جلوی دبیرستانی که در آن چیز آموخته اممکث میکنمدستهام درهم تنیده میشودبغضی خیالی وشوقی واشکیدیوارهای بلندسکوتی که صدای زمزمه ای که لای پنجره ها ودیوارهاحجمی از انجماد کلمات در ذهنمآب میشدوصدای فریز شده ناظمکه در افکارم ذوب میشدصدای سرود که از پلکان به بالا میرفت وچه سنگین میرفتسرود عربی انجزهکه تمایل را برای خواندن میکشتذبح میکرد فارسی را در اندرونی دالانهایی سیاهحمله های اعرابسر صفصبحگاهی معلم تربیتیوکتاب جوانان چرا؟چه فاجعه ای بود...دبیر جغرافیااو که شبیه گرباچف بودچون او نطق میکرددبیر تاریخوقتی که از نادرشاه میگفتناپلئون را یاد میکرددبیر تاریخ جهانتاریخ اسلامدبیر تاریخ ایراناما قافله باشیدبیر صنایع ادبیوای چه اندوهی در شادی تتق تتق تتق نقش جاری بودیا فعولن فعولن میرزایینمیدانمکتابهایم را بفروش گذاشته بودمداستان راستان مطهریداستانهای شگفت انگیزوامیر ارسلانو هملتاز این احوالاتززمستان سرد بودچه کسی کتابها را خواهد خریدبرفتا زانو آمده بودمعلم تاریخ با ژیان به مدرسه میآمدچقدر قدیمی شدیمبه یک تاریخ مدرنفارابخ.ق

مکث کنآسایشگاه سالمنداناینجا جهان مکث کرده استرویپاهایی که راه نمیرودروی دستانی که بی پا شده استروی چشمانی که زمانی عاشق بوده استروی تختهایی کهزخمها بستری شده اندسهی قدانی که کمانی شدهخوش کمرانیمکث کنآسایشگاه سالمنداناینجا جهان مکث کرده استرویپاهایی که راه نمیرودروی دستانی که بی پا شده استروی چشمانی که زمانی عاشق بوده استروی تختهایی کهزخمها بستری شده اندسهی قدانی که کمانی شده اندخوش کمرانی که به رقص بوده اندبه نقص نشسته انداینجا زندگیبه رقص میآوردزخمها رااز نام میاندازدخندیدن رااینجایک لحظه مکث نیستاینجا گویا عشقو زندگی از جنگبرگشته انداینجاتمام شعارهاسخنرانیهانطقهامکث میکنندتاکنونزنی که در محوطه روی تختخوابیده استومن نزدیک اویمباخودش حرف میزندکمی بلند که من بشنومباخودش میگفتبرادرم چرا نمی آیدمنتظرمسیمکارت ندارمبرادرم ماشین نداردسرطان داردمادرزن داردیکپایش داروخانه هایکپایش خانه مادرزنشزنش حد اقل نمیگویدبه همسرش برویم دیداراویعنی خودشبعد به من گفت میشود شماره برادرم را بگیریقرار است شماره برادرش را بگیرماما من باید بنویسمکه کلمات هم باید مکث کنندکه به رقص بوده اندبه نقص نشسته انداینجا زندگیبه رقص میآوردزخمها رااز نام میاندازدخندیدن رااینجایک لحظه مکث نیستاینجا گویا عشقو زندگی از جنگبرگشته انداینجاتمام شعارهاسخنرانیهانطقهامکث میکنندتاکنونزنی که در محوطه روی تختخوابیده استومن نزدیک اویمباخودش حرف میزندکمی بلند که من بشنومباخودش میگفتبرادرم چرا نمی آیدمنتظرمسیمکارت ندارمبرادرم ماشین نداردسرطان داردمادرزن داردیکپایش داروخانه هایکپایش خانه مادرزنشزنش حد اقل نمیگویدبه همسرش برویم دیداراویعنی خودشبعد به من گفت میشود شماره برادرم را بگیریقرار است شماره برادرش را بگیرماما من